Tweet about this on Twitter Pin on Pinterest Share on Facebook

Het is geen haai: de reden waarom mensen doodsbang zijn is nog veel erger

Het was een zonnige dag op het strand, zoals de meeste kerstdagen zijn op het strand in Panama City, Florida.

Mensen lagen te bakken in de zon en genoten van het prachtige weer, sommigen genoten van een drankje en doorheen het geluid van de golven kon je de kinderen horen lachen en spelen.

Maar plots werd de kalmte verbroken toen twee toeristen hun ogen naar de horizon richtten.

In de oceaan konden ze iets zien bewegen, en Jessica Simmons bevroor.

“Dit moet een haai zijn,” dacht ze.

Maar toen ze de angstkreten en het geschreeuw hoorde, begreep ze wat er aan de hand was.

© Facebook/WesWyatt

Vijftien minuten eerder gingen Roberta Ursey, haar echtgenoot, haar moeder, haar zonen en schoonzoon een duik nemen in het water om wat af te koelen.

Roberta Ursey kwam net uit het water toen ze zich omdraaide om te zien waar haar zonen waren. Toen merkte ze op dat ze veel verder weg waren van het strand dan dat ze had gedacht.

Ze begon zich zorgen te maken en begon opnieuw te zwemmen, de oceaan in.

“Ze schreeuwden en weenden,” vertelde ze aan CBS6. “Ze zaten vast. Ze konden nergens heen.”

Hevige stromingen en golven hadden de kinderen diep in de oceaan gesleurd, en nu waren ze hulpeloos.

© Facebook/Tina N Roger

Maar Roberta kon niet zomaar blijven toekijken en mogelijks haar kinderen zien verdrinken, dus samen met de rest van haar familie probeerden ze naar hen te zwemmen.

Maar de golven waren veel sterker dan aanvankelijk werd gedacht, en al snel werd de hele familie meegesleurd in de diepe stortvloed.

Tot overmaat van ramp waren er nu 9 mensen in gevaar, waaronder de moeder van Roberta, die een hartaanval kreeg tijdens de wanhopige reddingspoging.

Ook waren er geen redders in de buurt die dag. De politieagenten die op het strand patrouilleerden konden slechts toezien toen de familie vocht voor hun leven, schrijft The Washington Post.

Jessica zag alles gebeuren vanop het strand en dacht bij haarzelf: “Deze mensen zullen vandaag niet verdrinken, dit is niet aan het gebeuren. We krijgen hen eruit,” meldde The Washington Post.

Jessica, die altijd al een goede zwemster was, kon niet zomaar staan kijken dus nam ze haar surfboard en sprong ze de oceaan in.

© Facebook/JessicaSimmons

Andere aanwezigen op het strand zagen haar het water in snellen en besloten om te helpen, al snel kwamen ze op het idee van een menselijke ketting, die lang genoeg zou zijn om de familie in nood te redden.

Meer dan 80 mensen kwamen helpen en stonden in 1 lijn in de wilde oceaan. Hand in hand hielden ze elkaar stevig vast en zorgden ze ervoor dat niemand werd meegesleurd door de hevige stromingen.

Velen stonden tot aan hun nek in het water en uiteindelijk bereikte de menselijke ketting Roberta, haar jongens en de rest van de familie.

© Facebook/Tina N Roger

Maar toen Jessica, die zich aan het begin van de ketting bevond, de grootmoeder zag in de verte, wist ze dat er iets niet juist was.

Ze had heel wat water ingeslikt en was volledig uitgeput. Ze vroeg aan Jessica om de anderen te redden en haar te laten sterven. Maar Jessica weigerde dit. Ze was vastbesloten om iedereen uit het water te halen.

De oude vrouw, die een hartaanval kreeg in de helse situatie, kon uiteindelijk in veiligheid worden gebracht op het strand.

© Facebook/RebecaSolnit

Gelukkig waren de hulpdiensten toen ter plaatse en konden ze iedereen onmiddellijk verzorgen. In het ziekenhuis werd de toestand van de grootmoeder geleidelijk aan beter.

Toen iedereen uit de kolkende oceaan werd gered, werd de menselijke ketting afgebroken.

Op het strand applaudisseerde een grote groep toeschouwers voor wat de redders hadden verwezenlijkt.

Dankzij de moed en opoffering konden ze een groep mensen redden van de verdrinkingsdood. Een overweldigende golf van emoties, geluk en euforie verspreide zich doorheen het strand.

Wel, dit is menselijkheid op zijn best.

Roberta Ursey en haar familie zullen Jessica en alle vrijwilligers voor altijd dankbaar zijn. Indien niemand te hulp zou hebben geschoten, zou de hele familie wellicht verdronken zijn die dag. 

De solidariteit van Jessica en alle anderen zal voor altijd worden herinnerd.

Deel aub dit ongelofelijk krachtige verhaal als het ook jou hoop geeft over menselijkheid!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *