We kennen allemaal de namen Neil Armstrong en Buzz Aldrin.
Hun gezichten zijn voor altijd verbonden aan een van de meest buitengewone momenten in de menselijke geschiedenis — de eerste keer dat mensen op de maan liepen.
Maar achter die historische prestatie stonden talloze mensen wier namen nooit bekende namen werden.
Een van hen was Margaret Hamilton.
Hamilton, de baanbrekende computerwetenschapper die het team leidde dat verantwoordelijk was voor de software die NASA’s Apollo-missies bestuurde, overleed op 30 september in Cambridge, Massachusetts. Ze was 90 jaar oud, volgens MIT News.
Haar werk heeft haar misschien niet in de stoel van een astronaut geplaatst of van haar een beroemdheid gemaakt, maar toen de Apollo 11-missie in gevaar was, hielp de software die Hamilton en haar team hadden gebouwd ervoor te zorgen dat de astronauten verder konden gaan naar het maanoppervlak.
En dat is precies waarom haar verhaal het verdient om herinnerd te worden.
De vrouw achter de code
Hamilton werd geboren in Paoli, Indiana, en trad in 1965 toe tot het Instrumentation Laboratory van MIT nadat ze had vernomen dat het team software ontwikkelde die zou helpen mensen naar de maan te sturen.
Ze werd de eerste programmeur die werd aangenomen voor het Apollo-project van MIT en groeide uiteindelijk uit tot leider van het team dat de boordvluchtsoftware voor de bemande missies ontwikkelde.
Destijds was software-engineering nog een relatief nieuw vakgebied.
Hamilton hielp dat te veranderen.
Volgens MIT News zou ze uiteindelijk meer dan 130 publicaties op haar naam schrijven en een grote rol spelen bij het vestigen van software-engineering als een zelfstandige discipline.
Hamilton bouwde haar carrière bij NASA op in een tijd dat de vrouwenbevrijdingsbeweging aan kracht won. Toch zei ze persoonlijk niet het gevoel te hebben gehad dat ze daar werd gediscrimineerd.
In een interview legde ze uit:
“Ik denk dat ik het geluk had dat mijn meerderen liberaal genoeg waren om er zich niet door te laten storen.”
Ondanks haar veeleisende schema maakte Hamilton tijd voor haar dochter Lauren, uit haar eerste huwelijk, dat in 1967 eindigde.
Het combineren van haar carrière met het moederschap was iets waar Hamilton openlijk over sprak. Ze zei ooit:
“Mijn dochter is meer een vrouwenbevrijdster dan ik. Ze gelooft dat een vrouw moet werken en zichzelf moet ontplooien.”
Toen alles bijna misging
Hamilton en haar collega’s ontwikkelden technologie voor iets wat nog nooit eerder was gedaan. Er was geen blauwdruk, geen eerdere Apollo-missie om van te leren — ze bedachten het al doende.
“Terugkijkend waren we de gelukkigste mensen ter wereld,” zei Hamilton later over haar tijd bij Apollo. “Er was geen andere keuze dan pioniers te zijn.”
En dat waren ze werkelijk.
Hamiltons benadering van software was gebaseerd op iets wat vandaag de dag vanzelfsprekend klinkt, maar destijds revolutionair was: verwacht dat dingen misgaan.
Ze geloofde dat software ontworpen moest worden om fouten te anticiperen en op problemen te reageren, in plaats van simpelweg aan te nemen dat alles perfect zou werken.
Die filosofie zou cruciaal worden tijdens Apollo.
Jaren voor de beroemde maanlanding activeerde Hamiltons jonge dochter Lauren per ongeluk een programma terwijl ze speelde met een simulator bij MIT.
De simulator crashte.
Hamilton besefte dat iets soortgelijks mogelijk tijdens een echte missie kon gebeuren en stelde een softwarewijziging voor om dit te voorkomen.
Ze werd aanvankelijk overruled omdat functionarissen geloofden dat getrainde astronauten nooit dezelfde fout zouden maken.
Vervolgens deed commandomodulpiloot Jim Lovell tijdens Apollo 8 per ongeluk precies wat Hamilton had gewaarschuwd.
Het resulterende probleem zorgde ervoor dat cruciale navigatiegegevens verdwenen.
Hamilton en haar team werden ingeschakeld om het op te lossen.
Daarna werden de wijzigingen die zij had voorgesteld in het programma opgenomen.
Het was een vroeg voorbeeld van wat bekend werd als defensief programmeren — het ontwerpen van systemen om menselijke fouten te anticiperen en daartegen te beschermen.
Die filosofie zou binnenkort haar grootste test ondergaan.
Apollo 11 redden
Op 20 juli 1969 bereidden Neil Armstrong en Buzz Aldrin zich voor op de landing op de maan.
Toen begon de Apollo-geleidingscomputer alarmen te sturen.
De computer werd overbelast door een probleem met de hardware van het systeem.
Even stond de missie voor een mogelijk catastrofale situatie.
Maar het team van Hamilton had de software ontworpen met een cruciale functie: het kon de belangrijkste taken prioriteren terwijl minder kritisch werk opzij werd geschoven.
In plaats van simpelweg te bezwijken onder de overbelasting, bleef de computer de informatie verwerken die nodig was voor de landing.
Mission Control vertrouwde het systeem.
De landing ging door.
En Armstrong en Aldrin werden de eerste mensen die op de maan liepen.
Hamilton reflecteerde later op hoeveel er op het spel stond bij hun werk.
“Er was geen tweede kans. Dat wisten we. We namen ons werk serieus, velen van ons begonnen aan deze reis terwijl we nog in de twintig waren. Het bedenken van oplossingen en nieuwe ideeën was een avontuur. Toewijding en inzet waren vanzelfsprekend. Wederzijds respect was er op alle niveaus. Omdat software een mysterie was, een black box, gaven het hogere management ons totale vrijheid en vertrouwen. We moesten een weg vinden, en dat deden we.”
Foto maakte haar beroemd
Gedurende het grootste deel van haar carrière was Hamilton nauwelijks een bekende naam.
Toen begon een foto online te circuleren.
Het toonde de 1,63 meter lange computerwetenschapper staande naast een enorme stapel uitgeprinte Apollo-code — een fysieke weergave van het werk dat hielp mensen naar de maan te brengen.
De afbeelding werd iconisch.
En plotseling werd een vrouw wier werk verborgen was achter computers, vergelijkingen en duizenden regels code herkenbaar voor een nieuwe generatie.
Hamilton ontving door de jaren heen talrijke onderscheidingen, waaronder NASA’s Exceptional Space Act Award, de Computer History Museum Fellow Award en opname in de National Aviation Hall of Fame.
In 2016 kende president Barack Obama haar de Presidential Medal of Freedom toe.
De oorkonde erkende het enorme belang van haar werk en stelde dat “Hamilton nieuwe vormen van software-engineering definieerde en hielp een industrie te lanceren die de menselijke geschiedenis voor altijd zou veranderen.”
Ze werd later een symbool van wat vrouwen konden bereiken in wetenschap en technologie. Ze werd ook geëerd als een officieel LEGO-minifiguurtje en zag de Apollo-software die ze hielp ontwikkelen openbaar beschikbaar gesteld via GitHub.
Herinner de namen die we niet kenden
Het is gemakkelijk om de astronauten te herinneren.
Hun namen staan in de geschiedenisboeken. Hun foto’s zijn door miljarden mensen gezien. Hun verhalen zijn verfilmd in films, documentaires en monumenten.
Maar grote prestaties behoren zelden aan één persoon toe.
Ze worden gebouwd door teams van mensen die tot laat in de nacht werken, problemen oplossen die niemand eerder heeft opgelost en stilletjes ervoor zorgen dat alles werkt wanneer het moment eindelijk aanbreekt.
Margaret Hamilton was een van die mensen.
Ze was een pionier, een wetenschapper, een ingenieur, een leider en een vrouw die hielp de code te schrijven die de mensheid naar een andere wereld droeg.
Ze heeft misschien niet de beroemde eerste stap op de maan gezet.
Maar zonder vrouwen als Margaret Hamilton die achter de schermen werkten, was die stap misschien nooit gezet.
Hamilton wordt overleefd door haar dochter Lauren Hamilton; schoonzoon Richard Selesnick; twee kleinzonen; vier achterkleinkinderen; en haar broers en zussen John, David en Kathryn.
LEES OOK
- Christa Pike verbreekt stilzwijgen vanuit ziekenhuisbed – eerste woorden na het overleven van 2 dodelijke injecties onthuld
- Christa Pike heeft ‘zeer waarschijnlijk hersenbeschadiging’ na overleven 2 dodelijke injecties – arts geeft update