Toen Deborah Scaling-Kiley gestrand raakte in de Atlantische Oceaan met vier andere mensen, had ze geen manier om te weten dat de beproeving drie van haar bemanningsleden het leven zou kosten.
De destijds 24-jarige was in 1982 op een zeilreis van Maine naar Florida toen een tropische storm het luxe jacht waarop ze voer deed kapseizen. Wat volgde waren vijf angstaanjagende dagen op een reddingsvlot, omringd door haaien, met slinkende voorraden en zonder enige garantie dat iemand het er levend vanaf zou brengen.
Deborah overleefde het. Maar de fouten die sommige mensen naast haar maakten, bleken fataal.
Zeilreis veranderde in een nachtmerrie
Deborah bevond zich aan boord van een jacht genaamd Trashman, samen met kapitein John Lippoth, zijn vriendin Meg Mooney, zeiler Brad en een man genaamd Mark Adams.
Hun opdracht was om het vaartuig af te leveren bij de nieuwe eigenaar. Echter, slechts twee dagen na vertrek deed een tropische storm het schip kapseizen in de Atlantische Oceaan.
De vijf mensen slaagden erin een opblaasbaar reddingsvlot te bereiken, maar ontsnappen aan het zinkende jacht was slechts het begin van hun beproeving.
Al snel omringden haaien het kleine vaartuig, waarbij sommige er zelfs tegenaan ramden in een poging de mensen binnenin te bereiken.
Sprekend over de ervaring in het televisieprogramma I Shouldn’t Be Alive, herinnerde Deborah zich hoe snel het gevaar duidelijk werd.
“Op het moment dat we erin stapten, waren er al vinnen rondom de rubberboot,” zei ze.
“Ze waren overal.”
De situatie werd nog angstaanjagender nadat Meg haar been verwondde. Haar wond begon te bloeden, waardoor de groep gevangen zat.
Naarmate de dagen verstreken, verslechterde haar toestand. Zonder beschikbaar zoet water eiste uitdroging ook een zware tol van de bemanning.
Uiteindelijk begonnen wanhoop en uitputting hun oordeel te beïnvloeden.
Twee mannen namen dezelfde dodelijke beslissing
Terwijl de groep steeds meer in de war raakte, begonnen John en Mark zeewater te drinken. Maar het drinken van zeewater kan uitdroging verergeren. John begon al snel te hallucineren.
Uiteindelijk sprong hij de oceaan in, klaarblijkelijk ervan overtuigd dat hij land in de buurt kon zien. Het was een beslissing die hem het leven zou kosten.
Deborah beschreef later het huiveringwekkende moment.
“Plotseling hoorden we gewoon deze schelle schreeuw. Ijzingwekkend. Daarna was het voorbij, stilte. Er was geen gehuil, niets. Er was geen twijfel over wat hem te pakken had gekregen. De haaien pakten hem,” zei Deborah.
Mark was de volgende die het vlot verliet. Ook hij leed aan waanbeelden en geloofde naar verluidt dat hij naar een nabijgelegen winkel ging om bier en sigaretten te kopen. Net als John werd hij gedood door de haaien.
Het hartverscheurende verlies van Meg
Megs toestand bleef verslechteren op het vlot. Haar been raakte geïnfecteerd en uiteindelijk overleed ze.
“Het was zo’n verdrietig moment, want we legden haar naakte lichaam op de rand van het vlot en toen besloten we dat we haar er niet zomaar af konden rollen. Ze had een soort begrafenis nodig,” legde Deborah uit.
“Dus zeiden we het Onze Vader en Psalm 23 en we duwden haar lichaam zachtjes overboord. Daarna besloten we terug te gaan slapen zodat we het niet zouden hoeven zien als de haaien aanvielen.”
Een vrachtschip verscheen eindelijk
Op dit punt hadden Deborah en Brad dagen van angst, dorst, uitputting en ondenkbaar verdriet doorstaan.
Toen, net op het moment dat de situatie bijna onmogelijk leek te ontsnappen, verscheen er een vrachtschip. Deborah en Brad werden gered.
“Het kon me niet schelen wie deze mensen waren of waar we naartoe gingen,” zei ze.
“Ik was er en Brad was er en we leefden.”
Vijf dagen ronddobberend in haaienwater overleefd
Deborah werd uiteindelijk een motivatiespreker en schreef een boek over wat ze had doorstaan. Brad bleef op zee werken, maar de psychologische gevolgen van de ramp bleven bij hem.
“Het is niet iets wat je uitzet als je het eenmaal hebt meegemaakt,” zei hij, aldus VT.
“Je blijft leven in overlevingsmodus. Ik weet niet of je een shellshock hebt, maar het is onmogelijk om het gewoon uit te zetten en te leven zoals je deed voor die tijd.”
Het is onmogelijk te weten of elk lid van de groep had kunnen overleven als de omstandigheden anders waren verlopen. Echter, aan boord van het vlot blijven had hen uit het water gehouden en weg van het directe gevaar dat de haaien vormden.
Voor Deborah en Brad kwam overleven uiteindelijk neer op het doorstaan van de beproeving totdat hulp arriveerde – en leven met de herinneringen aan degenen die nooit meer thuiskwamen.
LEES MEER
- Verwijderde scène uit Jaws: De haaienaanval die je nooit hebt gezien
- 35-jarige schokt wereld door in “zwarte alien” te veranderen