“Ze had gebroken arm en was in 5 tehuizen in 6 weken” – Moeder adopteert zusjes om ze samen te houden

Na twaalf jaar huwelijk en drie kinderen, begon Kim Lacefield na te denken over de kinderen die geen liefde krijgen.

Ze begon te bidden en begon haar gedachten neer te pennen en vroeg zich af of ze misschien adoptie zou overwegen. Toen ze daarna een telefoontje kreeg, veranderde haar hele leven.

Kim ontving een telefoontje van de politie die haar vertelde dat haar “stiefkinderen” een thuis nodig hadden. Maar Kim wist helemaal niet wie haar stiefkinderen waren.

“Ze bleken van een vrouw te zijn die zeven maanden eerder onze kerk had bezocht, waar mijn man pastoor is,” vertelde Kim aan Love What Matters.

Kim ging akkoord om de jongens van 6, 8 en 10 jaar in huis te nemen.

“Een half uur later had ik drie kinderen voor mijn deur. Ze hadden geen kledij bij zich behalve wat ze bij zich droegen, geen tandenborstel, geen deken en hun favoriete hoofdkussen.”

Ze herinnert zich hun angstige gezichten toen ze voor haar voordeur stonden zonder te weten wie de vrouw is.

De dag daarop gingen twee van de drie jongens bij hun vader wonen maar ze bleef wel zorgen voor de 6-jarige.

“Wat hield ik zo van hem. Ik wist dat hij een vader had die net was vrijgelaten uit de gevangenis en hij hield van zijn zoon. Ik hielp hem zijn zoon terug te krijgen. Ik weet dat dit misschien vreemd klinkt voor velen, maar het beste wat je een kind kunt geven is een gezonde biologische ouder die van hen houdt. Als iemand een tweede kans verdiende, was het deze vader wel. Hij had een job en reed 10 uur om zijn kinderen te kunnen zien.”

Toen Kim zich klaarmaakte om haar lieve 6-jarige zoontje bij zijn vader te laten wonen, kreeg ze een telefoontje dat ze een 5-jarig meisje moest opvangen.

“Later die dag kwam ze mijn huis binnen met een vuilniszak met haar kleren erin. Ik moest hem mee naar buiten nemen en op de veranda laten staan. Ze had hoofdluizen, lichaamsluizen en spoelwormen. Ze kwam uit een vies pleeggezin waar ze op de grond moest liggen. Ze had in meer dan vijf tehuizen gewoond in 6 weken.”

De jongere die zoveel had meegemaakt bleek een uitdaging voor Kim. Ze zei dat ze haar gevoelens niet kon verwoorden. Ze had moeite om de luizen en infecties van het meisje te behandelen en toen het tijd was om naar school te gaan, merkte haar lerares op hoe achter ze was.

“Het duurde niet lang of ik kreeg telefoontjes van school om te vragen wat er aan de hand was. Ze zat in de brugklas en kon de letter ‘L’ niet lezen. Ze plaste in haar broek en wilde hem niet verschonen.”

Gelukkig werkte de school samen met Kim en stelden ze een plan op om haar weer op de rails te krijgen en aan het eind van haar eerste jaar had het meisje zoveel vooruitgang geboekt dat ze het ‘wonderkind’ werd genoemd.

“Leraren en maatschappelijk werkers op school konden niet geloven hoe ver ze in een jaar was gekomen. Veel kinderen die in de opvang komen, lopen emotioneel 5 of meer jaar achter op hun werkelijke leeftijd.”

Slechts twee weken nadat ze haar nu 6-jarige meisje had opgevangen, kreeg ze een telefoontje om haar 2-jarige zusje op te nemen.

‘Ze leek zo bang’

“Ze had bij een familielid gewoond. Ze had een gebroken arm en grote zweren op haar huid. Ze kwam overdag naar me toe terwijl haar zus naar school was”, herinnert Kim zich.

“Ze leek zo bang, maar na een tijdje keek ze naar mijn fotomuur en zei: ‘Addy.’ Dat was haar zus die ze herkende. Ik zal dat moment nooit vergeten. Het heeft me gepassioneerd gemaakt om broers en zussen bij elkaar te houden.”

Het jaar daarop droeg de biologische moeder van de meisjes haar rechten over aan Kim en haar man. Maar de vader, die in de gevangenis zat, vocht om zijn rechten als hun vader te behouden. Het was een gevecht dat meer dan drie jaar zou duren.

Omdat Kim wist dat de biologische moeder van de meisjes hen wilde, maar niet de ouder kon zijn die ze verdienden, zorgde ze ervoor dat de meisjes in contact bleven met hun biologische moeder, zodat ze dit wisten.

“Ze is in en uit de afkickkliniek geweest. Ze houdt echt van haar kinderen en wij houden allemaal van haar. Ze komt op bezoek in perioden waarin het goed met haar gaat. Ik denk dat het het beste is voor kinderen om, indien mogelijk, contact te houden met de biologische ouders. Ik weet dat sommigen het daar niet mee eens zijn. Ik praat met veel volwassenen die hun jeugd verprutst hebben en weten dat hun biologische familie hen wilde, helpt heel erg.”

Toen kreeg Kim het telefoontje dat de meisjes waren vrijgegeven voor adoptie.

“Al sinds ik een klein meisje was, wilde ik adopteren. De gedachte dat kinderen niet geliefd zijn, bezorgde me als kind al slapeloze nachten,” zei Kim.

“De rechtbank heeft het mogelijk gemaakt en beide meisjes zijn vorige week geadopteerd op de zevende verjaardag van het jongere zusje, 5 jaar nadat ze met haar gebroken arm bij me was gekomen.

“5 dochters hebben is leuk!”

“We zijn nu een gezin van negen, twee van mijn oudste dochters zijn net afgestudeerd en verhuisd.

“Vijf dochters hebben is leuk, veel haar en make-up, veel emoties!

Kim en haar man blijven voor adoptiekinderen zorgen en wanneer een terugkeer naar huis geen mogelijkheid is, adopteren ze.

“Ik hoor dit vaak: ‘Ik zou nooit kunnen doen wat jij doet, ik zou te gehecht raken.’ Mijn antwoord daarop is: ‘Dat is wat de kinderen nodig hebben. Als je niet gehecht raakt, dan doe je het verkeerd.’ Kinderen verdienen liefde. Het is beter dat ik gekwetst word dan dat zij gekwetst blijven worden.”

Wat een prachtige familie. Pleegouder zijn is zo’n onbaatzuchtige daad en ik ben zo blij dat deze meisjes in Kims leven zijn gekomen en de liefde en het eeuwige thuis hebben gekregen dat ze verdienen.

Deel alsjeblieft hun prachtige verhaal met iedereen die je kent.

Je kunt ons nu ook volgen op Instagram voor meer goede verhalen, foto’s en video’s.