Achter de jurk: Diana’s stille afscheid van de vrouw die haar pijn begreep

Toen prinses Diana in 1987 over de rode loper van het filmfestival van Cannes liep, waren alle ogen op haar gericht — camera’s klikten, flitslichten flitsten, de wereld was ademloos door haar etherische schoonheid.

Maar op dat moment besefte niet iedereen de diepere betekenis die in de plooien van haar zachte blauwe tule jurk was verweven.

Meer dan mode

Elke keer als prinses Diana op een openbaar evenement verscheen, waren alle ogen op haar gericht. Ze stond bekend als ‘de prinses van het volk’ en straalde charisma uit. Wat stijl betreft, herschreef ze de koninklijke regels. In de jaren 80 en 90 werd Diana een wereldwijd mode-icoon. Ze koos vaak voor zachtere, toegankelijkere looks in plaats van de traditionele koninklijke formaliteit.

Een van haar kenmerkende stijlkenmerken? Pastelkleuren. Deze zachte, elegante tinten waren een vast onderdeel van haar garderobe en kwamen terug in alles, van maatpakken tot zwierige jurken.

Een van de meest iconische modemomenten van prinses Diana – hoewel niet zo bekend als andere – vond plaats in 1987.

Anwar Hussein/WireImage

Diana’s optreden in Cannes naast prins Charles was kort — in totaal slechts 10 uur. Officieel was het koninklijk paar in Cannes om Sir Alec Guinness te eren, de Britse filmindustrie te steunen en een glamoureus galadiner bij te wonen in het Festivalpaleis.

Intense beveiliging tijdens het galadiner

Diana sprak niet tijdens het diner, maar dat hoefde ook niet. Alle ogen en alle cameralenzen waren op haar gericht. Dat diner werd de meest begeerde uitnodiging van het hele festival. De beveiliging was intensief: tickethouders moesten hun paspoort meenemen voor identiteitscontroles om binnen te komen.

En toen Diana haar weg vond naar de vertoning van The Whales of August, zagen de meesten gewoon een prinses in weer een prachtige jurk. Fotografen legden haar vanuit elke hoek vast – de wapperende chiffon sjaal van haar jurk die de wind ving.

Maar het was niet alleen een glamoureuze fotomoment. Diana’s strapless, poederblauwe jurk, ontworpen door haar oude medewerkster Catherine Walker, was meer dan alleen mode.

Walker, de ontwerpster die veel van Diana’s meest onvergetelijke modemomenten zou gaan bepalen, ontwierp een jurk die meer deed dan alleen de aandacht trekken: het was een stil eerbetoon aan een andere koninklijke figuur die een diepe indruk op Diana had gemaakt. Met zijn vloeiende lijnen en ijzige tint weerspiegelde de jurk de elegantie van prinses Grace van Monaco, een vrouw wier tragische einde Diana altijd was bijgebleven.

Anwar Hussein/Getty Images

De in Philadelphia geboren ster, die het toonbeeld was van klasse en schoonheid, trok zich op slechts 26-jarige leeftijd terug uit de filmwereld om te trouwen met prins Rainier III en prinses van Monaco te worden.

Vijf jaar voor het filmfestival van Cannes in 1987 kwam Grace Kelly op tragische wijze om het leven bij een gruwelijk auto-ongeluk – hetzelfde hartverscheurende lot dat Diana tien jaar later zou ondergaan.

Nauwelijks vermeld

Toch leken maar weinig media tijdens die glamoureuze avond in Cannes de subtiele hommage op te merken die was verweven in Diana’s golvende lichtblauwe jurk, een stille echo van Grace’s tijdloze, ijzige elegantie.

Weinig mensen realiseerden zich dat Diana’s jurk een subtiel eerbetoon was aan een van haar vroegste koninklijke vertrouwelingen. Het was in ieder geval niet iets wat de kranten destijds oppikten – als je de archieven van 1987 doorzoekt, wordt er nauwelijks melding van gemaakt.

Maar vandaag de dag – en voor een paar scherpzinnige waarnemers zelfs toen al – lijkt het verband duidelijk. De jurk, met zijn ijzige blauwe tint en vloeiende silhouet, leek opvallend veel op de Edith Head-jurk die Grace Kelly droeg in Alfred Hitchcocks To Catch a Thief, de beroemde film die langs de Franse Rivièra werd opgenomen.

Getty Images

Die keuze was geen toeval. Diana en ontwerpster Catherine Walker zouden zich rechtstreeks hebben laten inspireren door Grace’s uitstraling op het witte doek, zelfs tot aan de specifieke blauwtint toe, die Hitchcock zelf had gekozen om een gevoel van koele, ongenaakbare schoonheid op te roepen.

Diana en Grace Kelly hadden een unieke band. Hoewel hun tijd samen kort was, liet het een blijvende indruk achter op Diana.

In 1981, net na haar verloving, had Diana Grace ontmoet op een liefdadigheidsgala. De 19-jarige aanstaande bruid was nerveus en overweldigd en barstte in tranen uit in het damestoilet. Het was Grace, toen 51 jaar oud, die haar troostte en haar het soort advies gaf dat alleen een vrouw die de koninklijke machine had meegemaakt, kon geven. Dat moment bleef Diana bij.

Anwar Hussein/Getty Images

Cannes had ook een speciale betekenis voor prinses Grace — het was daar aan de Franse Rivièra dat zij, toen nog een Amerikaanse actrice, in april 1955 haar toekomstige echtgenoot, prins Rainier, ontmoette.

En 32 jaar later, toen ze dezelfde Franse bodem betrad waar Grace decennia eerder prins Rainier voor het eerst had ontmoet, eerde Diana haar in stilte. Geen toespraak. Geen persbericht. Alleen stof, kleur en herinneringen.

Dit opvallende accessoire gaf de jurk een luchtige, vloeiende kwaliteit en “ving de bries op die hoog stond op de avond van de filmvertoning”, zoals Newsweek het omschreef.

Twee jaar later droeg Diana dezelfde jurk opnieuw bij de première van Miss Saigon. En in 1997 – slechts enkele maanden voor haar eigen tragische dood – nam ze de jurk op in haar beroemde Christie’s-liefdadigheidsveiling, waar ze 79 iconische jurken verkocht.

Volgens Tatler werd de jurk uit Cannes verkocht voor 70.700 dollar. Later zou hij opnieuw opduiken op een veiling in 2013, waar hij meer dan 132.000 dollar opbracht. De opbrengst ging naar een liefdadigheidsinstelling voor kinderen.

In 2017 stond de jurk achter glas in Kensington Palace, als onderdeel van een eerbetoon ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van haar overlijden. Nu dient hij als een tijdcapsule – niet alleen van Diana’s stijl, maar ook van haar stille diepgang, haar verdriet en haar eerbetoon aan een vrouw die haar pijn beter begreep dan wie dan ook.

Op die winderige avond in Cannes kregen de fotografen de foto. Maar misschien niet het hele verhaal.

LEES MEER

 

Lees meer over ...