Een 2-jarig meisje dat niets anders droeg dan een luier verdween in de Arizonaanse woestijn toen de nacht viel, waardoor reddingswerkers tegen de dalende temperaturen moesten racen om de blootsvoetse peuter te vinden voordat de bittere kou haar leven in gevaar zou brengen.
Vella Campillo speelde op 17 november met haar broers en zussen buiten het huis van haar familie in de buurt van Eloy, Arizona, toen ze wegliep terwijl een ander familielid op de kinderen paste.
Vella werd voor het laatst gezien rond 17.00 uur en werd ongeveer 90 minuten later als vermist opgegeven, waarna haar doodsbange familie en buren de omliggende woestijn introkken om het kind te zoeken.
Toen de duisternis over het afgelegen landschap neerdaalde, sloten meer dan 75 agenten van meerdere instanties zich aan bij de zoekactie, ondersteund door de grenspolitie, helikopters, drones en politiehonden.
Pinal County Sheriff Ross Teeple benadrukte hoe kwetsbaar het kleine meisje was.
“Dit is een groot gezin met kinderen. Eén van hen liep weg,” vertelde hij aan ABC15. “Het bleek een 2-jarig kind te zijn dat niets anders droeg dan een luier. Ze had zelfs geen schoenen aan.”
En naarmate de uren verstreken, vormde de dalende temperatuur een extra obstakel voor de zoekers.
Temperaturen dalen sterk
Tegen middernacht waren de temperaturen gedaald tot ongeveer 7 graden Celsius (45 graden Fahrenheit), waardoor de zoekactie steeds urgenter werd.
“Dit is Arizona. We kennen allemaal de hitte, maar we vergeten in de winter dat zeer afgelegen gebieden zoals dit extreem snel koud kunnen worden,” legde Teeple uit.
Het kleine lichaam van de peuter produceerde zo weinig warmte dat zelfs de drones uitgerust met thermische camera’s haar niet konden vinden, waardoor de zoekers te voet door de woestijn moesten blijven zoeken.
Onder degenen die weigerden op te geven was Jay Stewart, een buurman die Vella’s naam had geroepen terwijl hij in het donker door struiken zocht.
Kort na middernacht, meer dan vijf uur nadat ze als vermist was opgegeven, hoorde hij iets buitengewoons.
‘Klonk niet eens menselijk’
“Ik boog voorover en keek onder deze struiken, denkend dat ze misschien lag omdat het koud was,” herinnerde Stewart zich. “En ik roep haar naam… en achter me aan mijn linkerkant hoor ik iets dat niet eens menselijk klonk.”
Stewart richtte zijn zaklamp op het geluid en zag Vella op de grond zitten in een afgelegen woestijngeul, ongeveer twee en een halve kilometer van huis.
“Dat kleine bange kind vinden, de manier waarop ze uit die struik tevoorschijn sprong, dat zal ik nooit vergeten zolang ik leef,” zei Stewart.
“Ik greep haar vast en tilde haar op, en toen klampte ze zich aan me vast, zo stevig, zo stevig,” voegde hij eraan toe.
Stewart droeg de bange peuter naar de agenten, die haar in een deken wikkelden voordat ze voor de zekerheid naar het ziekenhuis werd gebracht.
De volgende dag eerde het kantoor van de sheriff Stewart met een certificaat voor Uitstekend Burgerschap en maakte hem tot erelid van de zoek- en reddingsploeg.
Maar voor Stewart was het vinden van Vella levend alles wat hij nodig had als beloning.
“Ik ben zo gezegend dat ik dat kleine meisje heb gevonden,” zei Stewart. “Er was geen manier waarop we konden gaan slapen. Er is geen manier waarop je een warm huis in kunt gaan en in je bed kunt gaan liggen, wetende dat dat kleine meisje hier buiten is.”
Doe met ons mee om Jay Stewart te bedanken voor zijn heldhaftige inspanningen om de kleine Vella veilig thuis te brengen! Laat uw boodschappen van waardering achter in de reacties en deel dit verhaal om een alledaagse held te vieren die weigerde op te geven!
LEES MEER
- Xi Jinpings opvallende gebaar richting Trump
- Nieuwe woorden van Donald Trump over oorlog in Oekraïne wekken afschuw: “Verschrikkelijk”