Als je boven een bepaalde leeftijd bent, herinner je je waarschijnlijk nog maar al te goed het enorme maatschappelijke stigma rond cannabis dat tot ongeveer twintig jaar geleden nog bestond.
Ik bedoel, er zijn nog steeds genoeg plaatsen in de wereld waar de drug als een ernstig probleem wordt beschouwd (en waar vaak straffen worden opgelegd die hun standpunt weerspiegelen), maar er is een verschuiving opgetreden in de manier waarop de algemene bevolking tegen cannabis aankijkt.
Nergens is dit duidelijker dan in de VS, waar de drug momenteel in 24 staten legaal is voor recreatief gebruik. Bovendien is het waarschijnlijk dat veel minder mensen het tegenwoordig als de ‘duivelse drug’ beschouwen, zelfs als ze er zelf niet aan verslaafd zijn.
Simpel gezegd is het niet zo moeilijk om je een wereld voor te stellen waarin cannabis over een paar decennia niet langer zo taboe is.
Toch is het zeker niet zonder valkuilen en potentiële gevaren. Iedereen die ooit van ‘scromiting’ heeft gehoord, kan je dat vertellen.
Cannabis en de effecten van THC op het menselijk brein zijn goed gedocumenteerd. Gebruikers kunnen alles ervaren, van euforie en ontspanning tot angst, paranoia en, in zeldzame gevallen, psychose.
Wat lang niet zo goed beschreven is, is de gruwelijke realiteit van ‘scromiting’. In het afgelopen decennium hebben ziekenhuizen naar verluidt een sterke toename gezien van patiënten die lijden aan ernstige misselijkheid, aanhoudend braken en buikpijn die zo hevig is dat ze voorovergebogen lopen – soms meerdere keren per jaar.
De boosdoener? Cannabis Hyperemesis Syndrome (CHS).
CHS-aanvallen treden meestal binnen 24 uur na cannabisgebruik op en kunnen dagenlang aanhouden. Medisch personeel bedacht de term scromiting omdat patiënten vaak schreeuwen tijdens het braken (screaming en vomiting).
Dr. Chris Buresh, specialist in spoedeisende hulp, legt uit hoe moeilijk de behandeling is: “Er zijn momenteel geen door de Food and Drug Administration goedgekeurde therapieën en standaardmedicijnen tegen misselijkheid werken vaak niet.”
Eén patiënt werd in zes maanden tijd vier of vijf keer opgenomen op de spoedeisende hulp. Hij beschreef zijn lijden in levendige details, en het is nachtmerrieachtig.
De man legde uit dat de pijn “brandend” en “kwellend” was rond zijn maag en dat hij oncontroleerbaar moest braken. Hij probeerde zichzelf te behandelen met extreem hete douches, maar toen hij uiteindelijk besloot naar het ziekenhuis te gaan, moest hij morfine krijgen om de pijn te verzachten.
Een andere persoon die “scromiting” had ervaren, vergeleek de pijn met een bevalling en beschreef het als “een van de ergste fysieke pijnen die ik ooit in mijn leven heb ervaren”.
“Ik smeekte God gewoon: laat het alsjeblieft ophouden”, herinnerde ze zich.
Zelfs nadat de symptomen zijn verdwenen, kan CHS terugkeren als het cannabisgebruik wordt voortgezet. Stoppen met cannabis is de enige manier om volledig van de aandoening af te komen.
“Omdat het syndroom met tussenpozen optreedt, gaan sommige cannabisgebruikers ervan uit dat een recente episode geen verband houdt met het syndroom en blijven ze cannabis gebruiken, om vervolgens weer ernstig ziek te worden”, zegt dr. Beatriz Carlini, onderzoeksprofessor aan de University of Washington School of Medicine.
Een onderzoek van de George Washington University onder meer dan 1000 CHS-patiënten wees uit dat vroeg en langdurig cannabisgebruik sterk verband houdt met bezoeken aan de spoedeisende hulp voor scromiting.
Verontrustend is dat het aantal gevallen onder adolescenten in de VS tussen 2016 en 2023 meer dan vertienvoudigd is, met de snelste stijgingen in staten waar recreatief cannabisgebruik nog steeds illegaal is. Interessant is dat, hoewel CHS-gevallen over het algemeen vaker voorkwamen in staten waar cannabis legaal is, jongere gebruikers meer gevallen zagen in staten waar het nog steeds illegaal is.
LEES MEER
- Ann en John breken record met huwelijk van 85 jaar – nu is het geheim van hun liefde onthuld
- 6-jarig meisje vecht voor haar leven in het ziekenhuis – na de waanzin van een klasgenoot