Het is angstaanjagend om naar foto’s van onschuldige kinderen te kijken… en je vervolgens te realiseren dat sommigen van hen zijn opgegroeid tot massamoordenaars.
We zijn geprogrammeerd om kinderen te zien als puur, lief en onaantastbaar. Daarom raakt het ons zo hard als we een lachende baby zien en weten dat die later onvoorstelbare misdaden heeft gepleegd.
En het schijnbaar lieve, onschuldige kind dat we gaan introduceren, zou op een dag uitgroeien tot een van de meest angstaanjagende moordenaars in de Amerikaanse geschiedenis.
Op een warme dag in mei 1960 werd in Milwaukee, Wisconsin, een jongetje geboren. Zijn ouders – een 23-jarige scheikundestudent en een 24-jarige instructeur voor teletypemachines – verwelkomden hun eerste kind met hoop en dromen voor zijn toekomst.
Volgens alle verhalen was hij in zijn vroegste jaren een levendige, vrolijke jongen, vol energie en belofte. Maar er veranderde iets.
Kort voor zijn vierde verjaardag onderging hij een dubbele herniaoperatie, en zijn familie merkte meteen een verandering in zijn gedrag. Het eens zo bruisende kind werd stil, teruggetrokken en steeds onrustiger.
Wrok jegens zijn babybroertje
Toen hij op zesjarige leeftijd naar school ging, worstelde de jongen naar verluidt al met gevoelens van verlating en begon hij wrok te koesteren jegens zijn babybroertje. Leraren beschreven hem als timide en gereserveerd, en voelden vaak dat hij zich verwaarloosd voelde omdat zijn vader door zijn studie veel afwezig was en zijn moeder kampte met depressies en hypochondrie.
De sfeer thuis was gespannen. Zijn ouders hadden vaak ruzie en zijn moeder deed minstens één keer een zelfmoordpoging. Ze eiste voortdurend aandacht en bracht het grootste deel van haar tijd door in bed. De jongen gaf later toe dat hij nooit het gevoel had gehad dat zijn gezin stabiel was en nooit zeker wist of zijn thuis intact zou blijven.
De magere, blonde jongen had echter wel een paar vrienden toen hij opgroeide.
“Als kind was hij een leuke jongen om mee om te gaan”, aldus Ted Lee, die in dezelfde buurt opgroeide.
Maar naarmate de jongeman ouder werd, begon er een duistere fascinatie te ontstaan. Sommige mensen denken dat dit begon toen hij vier jaar oud was en zag hoe zijn vader dierlijke botten onder hun huis opgroef.
Het geluid van de botten wekte een vreemde opwinding bij hem op en hij raakte geobsedeerd door wat hij zijn ‘fiddlesticks’ noemde. Hij ging verder op onderzoek uit, zocht naar botten en ontleedde zelfs levende dieren om hun skeletten te bestuderen.
Toen het gezin naar Bath Township, Ohio verhuisde, werd zijn interesse nog groter. Hij begon grote insecten en skeletten van kleine dieren te verzamelen in een hut in de buurt van hun bosrijke terrein, waarvan sommige werden bewaard in potten met formaldehyde.
Zijn vader, die dacht dat het om wetenschappelijke nieuwsgierigheid ging, leerde hem hoe hij botten moest schoonmaken en conserveren, vaardigheden die de jongen gretig overnam.
Oplopende obsessie
De obsessie escaleerde al snel. Hij begon aangereden dieren te verzamelen, ze te ontleden en ze in de buurt van zijn hut te begraven. Soms plaatste hij schedels op geïmproviseerde kruisen.
Toen hij 14 was, begon hij zwaar te drinken, verstopte hij drank in zijn jas en noemde hij het ‘mijn medicijn’. Het huwelijk van zijn ouders strandde en eindigde in een bittere scheiding. Tegen de tijd dat hij in mei 1978 afstudeerde, was zijn moeder met zijn jongere broer verhuisd, waardoor de 18-jarige alleen achterbleef in het ouderlijk huis.
Toen hij 15 was, had hij een hond onthoofd, het lichaam aan een boom genageld en de schedel op een stok gespietst. Op de middelbare school stond hij bekend om zijn vreemde grappen, waarbij hij bleef blaten en epileptische aanvallen veinsde om aandacht te krijgen.
Zo begon hij bijvoorbeeld de onduidelijke spraak en onhandige bewegingen na te doen van een man met hersenverlamming die, volgens hem, ooit door zijn moeder was ingehuurd als binnenhuisarchitect. Sommigen deden het af als bizar gedrag, zelfs wreedheid, maar voor anderen, vooral zijn tienerleeftijdsgenoten die de slechte smaak door de vingers zagen, was hij oprecht grappig. Hun gelach leek hem aan te moedigen.
Hij strompelde langs open klasdeuren terwijl de lessen bezig waren, gluurde door ramen vanaf de buitenkant van het gebouw of maakte vreemde blaterende geluiden net buiten het gehoorbereik van de leraar.
“Hij blaatte als een schaap”, herinnert voormalig vriend en klasgenoot John Backderf zich.
“Soms deed hij dat luid. Hij wist dat we daar erg om moesten lachen.”
Eerste slachtoffer
Maar onder de grappen vormden zich duistere dwanghandelingen.
Slechts drie weken later, op 18 juni 1978, nam de jongeman een lifter mee – en pleegde hij zijn eerste moord.
In de daaropvolgende 13 jaar vermoordde hij nog 16 jonge mannen, waarvan hij sommige in stukken sneed en, in gruwelijke gevallen, delen van hun lichaam opat. De meeste van zijn slachtoffers werden eerst gedrogeerd met kalmeringsmiddelen en vervolgens gewurgd.
Zijn misdaden omvatten ook necrofilie, kannibalisme en pogingen om volgzame ‘zombies’ te creëren door in de schedels van zijn slachtoffers te boren en zuur in hun hersenen te injecteren.
Gepakt in 1991
Hij werd uiteindelijk gepakt op 22 juli 1991, toen een van zijn beoogde slachtoffers ontsnapte en de politie naar zijn appartement leidde. Binnen vonden de autoriteiten foto’s van in stukken gesneden lichamen, afgehakte hoofden in de koelkast en een gruwelijke verzameling menselijke resten.
De jongen die ooit onschuldig met ‘fiddlesticks’ speelde, was uitgegroeid tot Jeffrey Lionel Dahmer, de Milwaukee Cannibal, een van Amerika’s meest beruchte seriemoordenaars, later beschreven in Netflix’s Monster.
Jeffrey Dahmer kwam op 28 november 1994 op gewelddadige wijze aan zijn einde, toen hij op 34-jarige leeftijd door een medegevangene werd doodgeslagen.
De gevangene die Jeffrey Dahmer doodde, Christopher Scarver, beweerde dat God hem had opgedragen dit te doen.
Toen het nieuws over Dahmers dood bekend werd, haalde zijn moeder, Joyce, uit naar de media en zei: “Is iedereen nu tevreden? Nu hij doodgeslagen is, is dat dan goed genoeg voor iedereen?”
De reacties van de families van de slachtoffers waren verdeeld. Sommigen waren opgelucht, terwijl anderen zeiden dat het nieuws hun pijn alleen maar vergrootte. Catherine Lacy, de moeder van slachtoffer Oliver Lacy, zei: “De pijn is nu erger, omdat hij niet meer lijdt zoals wij.”
De officier van justitie die Dahmer vervolgde, drong er bij het publiek op aan om Scarver niet te verheerlijken en herinnerde iedereen eraan dat de moord op Dahmer nog steeds een moord was.
LEES MEER
- De huiveringwekkende laatste woorden van het ‘monster’ dat zijn 13 maanden oude dochter doodde tijdens een 30 uur durende ‘duiveluitdrijving’
- Burgerlijke gerechtigheid: De “wraakmoeder” die de moordenaar van haar kind neerschoot in de rechtbank